ലോകം വിരല്‍ തുമ്പില്‍ എന്നൊക്കെ ഇന്റര്‍നെറ്റിനെ വിളികാറുണ്ട് എന്നാല്‍ കരുണ മയനായ ദൈവത്തെ നമ്മുക്ക് എങ്ങനെ വിരല്‍ തുമ്പില്‍ അക്കം എന്നാ കാര്യം ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു ഈ കാലയളവില്‍ കാരണം ലോകം ലൌകിക കാര്യങ്ങളില്‍ ഒരുപാടു ചിന്തിയ്ക്കുന്നു എന്നതുതന്നെ കാര്യം. എന്നാല്‍ ടിവിക്ക ചിന്ത ഇപ്പോഴും കുടുംബം മുതല്‍ ലോകം വരെ നന്മയിലേക്ക് വളര്‍ത്തും. പുരോഹിതര്‍ ബലി അര്‍പ്പണ വേളയില്‍ അപ്പത്തെയും വീങ്ങിനെയും എടുത്തു വാഴ്ത്തി ഉയത്തി പറയുന്നു ഇത് യേശു ആണ്- ദൈവം ആണ് എന്ന്. നാം എത്രമാത്രം അതില്‍ ഉള്‍കൊള്ളുന്നു.. അനുകരിക്കുന്നു ... ആ ദൈവം നമ്മില്‍ വിശുദ്ധ കുബാന സ്വികരണത്തില്‍ വരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു ... അപ്പോള്‍ അര്‍പ്പകന്‍ - കൈകള്‍, ജീവിതം, എന്നിവ ചിന്തികുന്നതോടൊപ്പം സ്വികരികുന്നവരിലും ഉണ്ടാകണം. നാം കൈകളില്‍ ഈ ദൈവത്തെ സ്വികരിക്കുമ്പോള്‍ നാം എത്ര മാത്രം ശ്രധികണം... നാം കണ്ടിട്ടുണ്ട് ഈ കരങ്ങളില്‍ അവിടുത്തെ സ്വികരിക്കാന്‍ ആവാതെ നാവിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നവരെയും.. ഒന്നുകില്‍ വെള്ളം പോലും കുടികാതെ ആകാം, അല്ലെങ്കില്‍ വചനം പറയുന്നപ്പോലെ നീ ഒന്ന് സ്പര്‍ശിച്ചാല്‍ മതി ഞാന്‍ ശുധനകാന്‍ .. നാം ഓര്‍ക്കുക .. ദൈവത്തെ ഭയ ഭക്തിയോടെ, നല്ല വിചാരത്തോടെ കൈക്കൊള്ളുക, സ്വികരികുക്ക, ആവോളം വിശുദ്ധിയില്‍ അര്‍പ്പകരെപോലെ ആകാം... ദൈവത്തെ നമ്മുടെ വിരല്‍തുമ്പില്‍ ആദരവോടെ കൈകൊള്ളം...
Tuesday, 17 May 2011
Friday, 1 April 2011
കാലത്തിനൊത്ത് ജീവിക്കാന്‍ ആകുമോ?
കാലത്തിനൊത്ത് ജീവിക്കാന്‍ ആകുമോ? എന്നാ ചിന്ത വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നു. നാടും വീടും വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു.. സ്വോപ്നം കണ്ണ്ട് നടന്നതെല്ലാം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടപോലെ... എല്ലാം പണം നല്‍കും എന്നാ ചിന്ത... ധാര്‍മികത ഇല്ല .. അതിന്റെ വിചാരം പോലും ഇല്ല .. പകരം സുഖിച്ചു ജീവികണം. അതില്‍ പണം, പെണ്ണ്, മദ്ധ്യം ഇവ കുറവും അല്ല. പണം നേടാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉള്ള പരക്കം പാച്ചില്‍.. ധര്‍മം ഇല്ലാത്തവര്‍ക്ക് എല്ലാം .... കാലത്തിനു മാറ്റം വേണം അത് ആര്‍ക്കും ഭാരം ആകരുത്.. ആക്കരുത് ... ഇപ്പോള്‍ പല വികസനവും മറ്റൊരുവന്റെ നെച്ചില്‍ കയറിനിന്നുള്ള ഒരു അട്ടഹാസം പ്പോലെ.. എവിടെ നമ്മുടെ ചിന്ത ... ധാര്‍മികതയില്‍ നിന്നുള്ള നീറുന്ന വേദനയിലോ അതോ... പണത്തിനു നേടിത്തരാന്‍ കഴിയുന്ന നിഗലതിലോ... ധര്മികതയില്ലാത്ത ജീവിതം കൊടുംകാറ്റില്‍ പെട്ട ചെരുവള്ളം പ്പോലെയാണ് ..
Thursday, 25 November 2010
ആറു രാത്രികള്‍
രാത്രി കൂടു കിടപ്പ് ജോലി ഇനി ആറു ദിവസമേ ഉള്ളു എന്നതില്‍ അല്ല വിഷമം ... ഇതല്ലങ്കില്‍ വേറെ ജോലി തരപ്പെടും, മക്കളെ വാനോളം വളര്‍ത്തി വലുതാക്കി. ഒടുവില്‍ അനാഥ മന്ദിര ജീവിതത്തിലേക്ക് ആക്കാന്‍ മക്കള്‍ ഓരോരുത്തരും സന്തോഷത്തോടെ തീരുമാനിച്ചു, മക്കള്‍ ആരും വന്ന് കണ്ടില്ലെങ്കിലും സ്വൊന്തം വീട്ടില്‍ കിടക്കുന്നതില്‍ ഒരു വിലയും നിലയും തോനിയിരുന്നു , കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഫിറ്റുനെസ്സ് എടുക്കാന്‍ അനാഥ മന്ദിര ജോലിക്കാര്‍ വന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാ അറിയുന്നത് ഇനിയും ഈ ബാക്കി കിടക്കുന്ന ജീവിതം അറവു പശുകളുടെ ഉഴം പ്പോലെ ആ അറവു ശാലയിലാ മക്കള്‍ നല്‍കുന്നതെന്ന് .. ശിഷ്ട്ട ജീവിതം ? മക്കള്‍ നേരിട്ട് പറഞ്ഞാലും വേണ്ടില്ല .. പകരം പകരക്കാര്‍ .. കാലം നല്‍കിയ പരിഹാരം .. മക്കളെ വെയിലും മഴയു ഒക്കെ കൊണ്ട് വേല ചെയ്തു വളര്‍ത്തിയതും, ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തു ആ നല്ല ഹൃദയങ്ങള്‍ തേങ്ങുകയാണ്.. തലേനാള്‍ അന്തികൂട്ടിനു ചെന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ വാവിട്ട് തന്നെ കെട്ടി പുന്നര്‍ന്നു വിതുബിയത് ഇപ്പോഴും നെഞ്ചിടിപ്പിക്കുന്നു.. വെറും പത്ത് രുപ്പിക രാത്രി കൂലി പറ്റി അതില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ദരിദ്രന് വിലയുണ്ടായതും .. സ്നേഹത്തിന്‍റെ വില ദൈവം ആണ് നല്‍കുന്നതും എന്ന് പറഞ്ഞു ആ വൃദ്ധ മാതാപിതാക്കളുടെ തേങ്ങല്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു നൊമ്പര ചാലുതന്നെ വകഞ്ഞു.. അനാഥ ശാലകള്‍ അറവു ശാലകള്‍ പോലെ മടിവിളിക്കുകയാണ് ....സ്വോന്ത, ബന്ധങ്ങളും അനാഥ ജീവിതം നല്കാന്‍ .. അനാതര്‍ക്ക് അല്ല അനാഥ ശാലകള്‍ പകരം പണം ഉള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉള്ള പുതിയ വൃദ്ധ വില്ലകള്‍ ആണ്. ഒരു നേരം ആഴ്ചയില്‍ വന്ന് കാണാന്‍ ഉള്ള മടി. നാട്ടാര്‍ക്ക് ഇടയില്‍ അപ്പനംമാരെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് കണ്നുനതിനെക്കാള്‍ വില്ലയില്‍ ചെന്ന് കാണുന്ന ഗമ.
കൈയില്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു തേങ്ങി ഇനി വെറു ആറു രാത്രികള്‍ മാത്രം ഈ ഞങ്ങള്‍ക്ക് .. അതിന് ശേഷം ഒട്ടു കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കാത്ത പേര്‌ കിട്ടും അനാഥര്‍ ... മക്കളെങ്കിലും ഞങളെ കാണാന്‍ അവിടെ വരണം .. ഞങളുടെ മക്കള്‍ അവിടെ ചെന്ന് നീ കാണരുത് എന്ന് പറഞ്ഞാലും വരണം .. എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആക്കെ എന്തോ വലിയ ഒരു ജന്മ സാഭല്യം പ്പോലെ .. കിട്ടുന്ന തുച്ച പൈസയില്‍ കുടുബം വളരുന്നു എന്നതിനേക്കാള്‍ .. ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടാതെ പോയ വാത്സല്യം ആ ഒരു രാത്രി സമ്മാനിച്ചപ്പോലെ.. രാത്രിയിലും അവര്‍ വിതുബി കരയുന്നത് കേള്കാമായിരുന്നുയിരുന്നു .. തീര്‍ന്നു പോകുന്ന സ്വൊന്തം വീട്ടു ജീവിതം .. വരാന്‍ പോകുന്ന മുദ്ര അനാഥ ...
ഇനി മഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങുന്ന ആറു രാത്രികള്‍ .. എഴാം രാവ് ഉദിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍ വരുബോള്‍ അവര്‍ നേരത്തെ തന്നെ വിതുബി പാടും... "സമയമാം രഥത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇതാ പോകുന്നു" ..
Sunday, 7 November 2010
അഹങ്കാരം
എന്തുകണ്ടിട്ടോ, അറിവുകെടുകൊണ്ടോ ഈ അഹങ്കാരം?
അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകിയെടുത്തു വളര്‍ത്തുന്ന ശത്രു
എല്ലാരേം അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്ന ശത്രു ...
അറിവില്ലായ്മയുടെ, നിഗളതിന്‍ വിതല്ലോ അഹങ്കാരം
ഉള്ളവന്‍ എളിമയില്‍ കഴിയുമ്പോള്‍
ഇല്ലാത്തതു ഉണ്ടെന്നു കാട്ടി അഹങ്കരികുന്നതെന്തിന് ?
ഉള്ളതുകൊണ്ട് കഴിയുന്നത്‌ ബുദ്ധി
ഉണ്ടെന്നു കാട്ടി ഞെളിഞ്ഞു നടകലും വിഡ്ഢിത്തരം
നന്നായി അദ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുക ആവോളം
അന്യര്‍ മുതല്‍ കണ്ട് ജീവിതം കളയാതെ
നന്നായി നന്മയുടെ വിത്ത് വിതച്ചു കഴിയുവിന്‍
അഹങ്കാരം വെടിഞ്ഞു ദൈവവിചാരത്തില്‍ നടകുവിന്‍
വല്ലവന്റെ വാങ്ങി ഏഷണി കൂടി കഹിപ്പിക്കുന്നവര്‍
അവര്‍ അഹങ്കാരികള്‍ ..
ദൈവം തന്ന മുതല്‍ തിന്ന് കുടിച്ചു മുടിക്കുന്നവര്‍
അവസാനമോ നരകതുല്യമാം തെണ്ടലും.
ദൈവ വിച്ചരമെന്നത് എളിയ ജീവിതം
ദൈവവിചാരം നിഗളമോ? ഏഷണി അല്ല
പകരം സല്പ്രേവര്തികളും പരോപകാരവും
അല്ലാത്തതെല്ലാം അഹങ്കാരം
നന്മ നല്‍കുന്നവരെ മാറ്റി നിര്‍ത്തുന്നതും
തിന്മയെ ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തുന്നതും
ദൈവ വിച്ചരമില്ലായ്മ ..എന്നാല്‍ പലപ്പോഴും
ദൈവ വിചാരം നടിക്കുന്നവര്‍ അഹങ്കാരികള്‍
എന്തിനീ അഹങ്കാരം? ആരെ കാട്ടാന്‍?
ആര് അവരെ, അവ ഇഷ്ട്ടപ്പെടാന്‍?
തിന്മ കാണുന്നവര്‍ തിന്മ ചെയ്യുന്നവര്‍
തിന്മയില്‍ തന്നെ തലകുത്തി വീഴുന്നു ..
അഹങ്കാരം വെടിയു... നന്മയില്‍ വളരു
ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങു ..
എളിമയില്‍ വിളമ്പും ദൈവവിചാരവും
അടുപ്പികും സത് ജന സംബര്‍കം..
അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകിയെടുത്തു വളര്‍ത്തുന്ന ശത്രു
എല്ലാരേം അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്ന ശത്രു ...
അറിവില്ലായ്മയുടെ, നിഗളതിന്‍ വിതല്ലോ അഹങ്കാരം
ഉള്ളവന്‍ എളിമയില്‍ കഴിയുമ്പോള്‍
ഇല്ലാത്തതു ഉണ്ടെന്നു കാട്ടി അഹങ്കരികുന്നതെന്തിന് ?
ഉള്ളതുകൊണ്ട് കഴിയുന്നത്‌ ബുദ്ധി
ഉണ്ടെന്നു കാട്ടി ഞെളിഞ്ഞു നടകലും വിഡ്ഢിത്തരം
നന്നായി അദ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുക ആവോളം
അന്യര്‍ മുതല്‍ കണ്ട് ജീവിതം കളയാതെ
നന്നായി നന്മയുടെ വിത്ത് വിതച്ചു കഴിയുവിന്‍
അഹങ്കാരം വെടിഞ്ഞു ദൈവവിചാരത്തില്‍ നടകുവിന്‍
വല്ലവന്റെ വാങ്ങി ഏഷണി കൂടി കഹിപ്പിക്കുന്നവര്‍
അവര്‍ അഹങ്കാരികള്‍ ..
ദൈവം തന്ന മുതല്‍ തിന്ന് കുടിച്ചു മുടിക്കുന്നവര്‍
അവസാനമോ നരകതുല്യമാം തെണ്ടലും.
ദൈവ വിച്ചരമെന്നത് എളിയ ജീവിതം
ദൈവവിചാരം നിഗളമോ? ഏഷണി അല്ല
പകരം സല്പ്രേവര്തികളും പരോപകാരവും
അല്ലാത്തതെല്ലാം അഹങ്കാരം
നന്മ നല്‍കുന്നവരെ മാറ്റി നിര്‍ത്തുന്നതും
തിന്മയെ ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തുന്നതും
ദൈവ വിച്ചരമില്ലായ്മ ..എന്നാല്‍ പലപ്പോഴും
ദൈവ വിചാരം നടിക്കുന്നവര്‍ അഹങ്കാരികള്‍
എന്തിനീ അഹങ്കാരം? ആരെ കാട്ടാന്‍?
ആര് അവരെ, അവ ഇഷ്ട്ടപ്പെടാന്‍?
തിന്മ കാണുന്നവര്‍ തിന്മ ചെയ്യുന്നവര്‍
തിന്മയില്‍ തന്നെ തലകുത്തി വീഴുന്നു ..
അഹങ്കാരം വെടിയു... നന്മയില്‍ വളരു
ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങു ..
എളിമയില്‍ വിളമ്പും ദൈവവിചാരവും
അടുപ്പികും സത് ജന സംബര്‍കം..
ചുവരുകല്‍കുള്ളില്‍
ജീവിതം അടയ്ക്കപ്പെടുന്നു ഈ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍
ആരോരും ഇല്ലാതെ .. വളര്‍ത്തിയ മക്കള്‍ ? എല്ലാം ഓര്‍മ്മകള്‍
വാര്‍ധ്യകം നല്‍കിയ സമ്മാനങ്ങള്‍ ..
വച്ച് നീട്ടുന്ന ആഹാരം .. വാങ്ങി നല്‍കുന്ന സ്നേഹം ..?
മക്കള്‍ അവരായി അവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ ആയി..
നമ്മള്‍ വെറും പുര- വസ്തുകളായി ..
കാറ്റും വെളിച്ചവും കൊള്ളാതെ - കാണാതെ
ഈ ചുവരുകല്‍ക്കുള്ളിലെ ജീവിതം മടുത്തു..
പച്ചപ്പുകള്‍ ഇല്ലാതെ മധുരം ഇല്ലാതെ
രോഗങ്ങളും, സ്വോപ്നങ്ങളും നല്‍കുന്ന വേദനകള്‍ മാത്രം ..
വേലയ്ക്കു നിര്‍ത്തിയ കുട്ടികള്‍ നല്‍കുന്ന സ്നേഹം നുകരാന്‍ പോലും
മക്കള്‍ സമ്മതികില്ല .. അവരെ പോലും ശകാരിച്ചു പരിധിക്കു നിര്‍ത്തുന്നു..
ഉറക്കം ഉന്നര്‍ന്നാല്‍ പിടിച്ചു കിടത്തണം ..
തൊണ്ട നനയ്ക്കാന്‍ അല്‍പ്പം കടും കാപ്പി തന്നാല്‍ ചൂലിന് അവരെ അടിക്കുന്നു ..
എന്തിന് ഈ കൂട്ടിലിട്ട .. ചിറകൊടിഞ്ഞ പക്ഷികളായി കിടകണം ...?
എട്ടുമണിക്ക് കിടകണം ... ഇടയ്ക്കു മുള്ളാന്‍ പ്പോലും എഴുനെല്‍കരുത്..
കാല ചിന്തകള്‍ ഉറകം കിടത്തുന്നു .. കിടക്കകളില്‍ ചൂട് കണ്ണു നീര്‍ പൊഴിയുന്നു..
കാലം തട്ടിയെടുത്ത ഭാര്യ - ഭര്‍ത്താവു ചിന്ത അല്‍പ്പം സുഖം തരുന്നു ..
അവയൊക്കെ വെറും മരിചികള്‍ മാത്രം ..
ഈ ചുവരുകല്‍ക്കുള്ളിലെ ജീവിതം വെറുത്തു
കാലം ഈ യവനിക എപ്പോള്‍ താഴ്യ്തും എന്ന ചിന്ത
തന്നെ അഭയം .. രുചിയില്ലാ ജീവിതം വെറും ചുവരുകല്‍ക്കുളിലെ
പാഴ്- വസ്തുകള്‍ പ്പോലെ ..
Saturday, 6 November 2010
വഴിയമ്പലജീവിതങ്ങള്‍
ആരോ എന്നോ ചെയ്ത പാപ ദോഷമോ ...?
വരുവാനുള്ള നല്ല കാലത്തിന്‍ മുള്‍ വേദനയോ?
കുടെപിറപ്പുകള്‍ .. ബെന്ധുകള്‍ ..ഭാര്യ .. മക്കള്‍
സുഖ മെത്തകളില്‍ കിടന്നുരങ്ങുബോള്‍ ...
അവര്‍കായി ജീവിച്ച - നശിപ്പിച്ച ജീവിതത്തിനു ശാന്തി ..
ഈ വഴിയമ്പലങ്ങള്‍ ?
നാറുന്ന കിടക്ക വിരികള്‍ പോലെ ജീവിതങ്ങളും നാറുന്നു..
ആര്‍ക്കു വേണ്ടി എന്ന ചിന്ത .. മരണത്തെ വരിക്കുവാന്‍ ..
മരണ മണികള്‍ പോലെ നിലവിളിക്കുന്നു ..
പണം വാരികൊടുതല്‍ സ്നേഹം തരാം എന്ന ചിന്ത ..
എല്ലായിടവും നിശബ്ദമായ് പറയുന്നു ..
അപ്പനമ്മമാര്‍ .. ഒരിടം തേടി അലയുന്നു ..
അവര്‍ക്കായ് വച്ച് നീട്ടുന്ന പച്ചരി ചോറും ...
ക്യു നിന്നു വാങ്ങി കുടിച്ചുകൊണ്ട് വാവിട്ട് കരയുന്നു ...
മക്കളെ പലുട്ടിയപ്പോള്‍ ..അറിഞ്ഞില്ല മക്കളെ ഈ ക്യുവില്‍ ഇരക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് ..
തണുപ്പില്‍ തല ചായ്ക്കാന്‍ ഈ വഴിയബല തിണ്ണ വരുമെന്ന്..
മിടുക്കര്‍ ആയപ്പോള്‍ അപ്പനമ്മമാര്‍ അന്തസ്നു പോരാത്തവര്‍ എന്ന് ചിന്തിച്ചില്ല ...
വീട്ടാര്‍ക്കായ്‌ നാട് വിട്ട് പണിചെയ്തു നടു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍
ഈ വഴിയമ്പലം അത്താണി ആകുമെന്ന് ഓര്‍ത്തില്ല ..
സ്വോപ്നങ്ങള്‍ ഈ വഴിയബല തണലില്‍ പൊഴിയുന്നു
ജീവിതവും എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു..
വരുവാനുള്ള നല്ല കാലത്തിന്‍ മുള്‍ വേദനയോ?
കുടെപിറപ്പുകള്‍ .. ബെന്ധുകള്‍ ..ഭാര്യ .. മക്കള്‍
സുഖ മെത്തകളില്‍ കിടന്നുരങ്ങുബോള്‍ ...
അവര്‍കായി ജീവിച്ച - നശിപ്പിച്ച ജീവിതത്തിനു ശാന്തി ..
ഈ വഴിയമ്പലങ്ങള്‍ ?
നാറുന്ന കിടക്ക വിരികള്‍ പോലെ ജീവിതങ്ങളും നാറുന്നു..
ആര്‍ക്കു വേണ്ടി എന്ന ചിന്ത .. മരണത്തെ വരിക്കുവാന്‍ ..
മരണ മണികള്‍ പോലെ നിലവിളിക്കുന്നു ..
പണം വാരികൊടുതല്‍ സ്നേഹം തരാം എന്ന ചിന്ത ..
എല്ലായിടവും നിശബ്ദമായ് പറയുന്നു ..
അപ്പനമ്മമാര്‍ .. ഒരിടം തേടി അലയുന്നു ..
അവര്‍ക്കായ് വച്ച് നീട്ടുന്ന പച്ചരി ചോറും ...
ക്യു നിന്നു വാങ്ങി കുടിച്ചുകൊണ്ട് വാവിട്ട് കരയുന്നു ...
മക്കളെ പലുട്ടിയപ്പോള്‍ ..അറിഞ്ഞില്ല മക്കളെ ഈ ക്യുവില്‍ ഇരക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് ..
തണുപ്പില്‍ തല ചായ്ക്കാന്‍ ഈ വഴിയബല തിണ്ണ വരുമെന്ന്..
മിടുക്കര്‍ ആയപ്പോള്‍ അപ്പനമ്മമാര്‍ അന്തസ്നു പോരാത്തവര്‍ എന്ന് ചിന്തിച്ചില്ല ...
വീട്ടാര്‍ക്കായ്‌ നാട് വിട്ട് പണിചെയ്തു നടു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍
ഈ വഴിയമ്പലം അത്താണി ആകുമെന്ന് ഓര്‍ത്തില്ല ..
സ്വോപ്നങ്ങള്‍ ഈ വഴിയബല തണലില്‍ പൊഴിയുന്നു
ജീവിതവും എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു..
തിരുത്തലുകള്‍ക്കുള്ള വില
തിരുത്തലുകള്‍ എപ്പോഴും ആവശ്യം ആണ്, തിരുത്തലുകള്‍ ഒരികലും ആരെയും നശിപ്പികണോ, ഇല്ലാതാകാന്നോ അല്ല പകരം നന്മയിലേക്കും, നല്ല നാളയിലെക്കും നയിക്കാന്‍ ആകണം. പലപ്പോഴും പലരും പലരെയും തിരുത്തുന്നതിനു പകരം അവയ്ക്ക് കൂടു നിന്നു അതിനെ വിജയിപ്പികല്‍ ആണ്, മക്കളുടെ തെറ്റുകള്‍ക്ക് മാതാപ്പിതാക്കള്‍ കര്‍ശനമായ താക്കിതുകളും, തിരുത്തലും നന്മയുടെ വഴികളും പറഞ്ഞു കൊടുകണം, അല്ലാതെ അവരെ ചിത്ത സംബര്‍ക്കതിലും വഴിയിലും നടക്കാന്‍ ചിരിച്ചു കാട്ടുക അല്ല. പോകേണ്ടിടത്ത് പോകാന്നും, പോകണ്ടാതിടത് ചുറ്റി നടക്കാന്‍ അനുവദിക്കുകയും അരുത്, കുട്ടികള്‍ക്ക് സമ്രിദ്ധമായ ഭക്ഷണം നല്കുന്നപോലെ നല്ല വെക്തികള്‍ ആകാന്‍ ഉള്ള തിരുത്തലുകള്‍ സമയാ സമയം നല്‍കണം... അല്ലാതെ എല്ലാം തിന്ന് കണ്ടിടം കയറി നടക്കുന്ന ശീലം നിര്‍ത്തുക. വിവാഹിതരായ മക്കള്‍ അവര്‍ നടകേണ്ടതും, പോകേണ്ടാതുമായ വഴികള്‍ നടക്കാനും, കുടുംബം വളരാനും ഉള്ള നല്ല ചിന്തകളും, ഉപദേശങ്ങളും നല്‍കണം.. അവര്‍ പോകുന്ന വഴികള്‍ ശരിയെന്നു വരുത്തി ഒരികലും മുന്നോട്ടു പോകരുത്... വഴിവിട്ട രീതികള്‍ കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ണടയ്കാതെ അപ്പോള്‍ തന്നെ തിരുത്തി പോകുക. ബെന്ധുകള്‍ കൂടുകാര്‍ മറ്റുള്ളവരൊക്കെ, വീട്ടില്‍ വരുന്നതും സഹാവസിക്കുന്നതും നന്നായി നിയത്രിക്കുകയും, തെറ്റായതും, മറ്റൊരാള്‍ കണ്ടാല്‍ വിലമാതിക്കാത്തതും ആയ കാര്യങ്ങള്‍ ശകാരിച്ചു നിര്‍ത്തുക. മുളയിലെ നുള്ളിയാല്‍ ചെറു വേദനയില്‍ അവയെ പിഴുതെറിയാം.
നമ്മുടെ ഇടയില്‍ തിരുത്തലുകള്‍ സ്വികരിച്ചവരും കൊടുത്തവരും ആണ് വലിയ പ്രേമുഖരായി സമുഹത്തില്‍ വന്നിട്ടുള്ളത്, എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ സത്യ സന്തത മാതാപിതാകളുടെ തിരുത്തലും പ്രോത്സാഹനവും ആണ്, വിശുദ്ധ അഗസ്തിനൊസിന്റെ ജീവിത വിജയം അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ തിരുത്തലുകളും പ്രാത്ഥനയും ആണ്, അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍ വിജയിച്ച ഓരോരുത്തരും .. അതുപോലെ നമുടെ ഇടയില്‍ തന്നെ തിരുത്തലുകള്‍ കൊടുക്കാത്തതിന്റെ കണ്ണുനീരുകളും കുറവല്ല.
നമ്മുടെ ഇടയില്‍ തിരുത്തലുകള്‍ സ്വികരിച്ചവരും കൊടുത്തവരും ആണ് വലിയ പ്രേമുഖരായി സമുഹത്തില്‍ വന്നിട്ടുള്ളത്, എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ സത്യ സന്തത മാതാപിതാകളുടെ തിരുത്തലും പ്രോത്സാഹനവും ആണ്, വിശുദ്ധ അഗസ്തിനൊസിന്റെ ജീവിത വിജയം അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ തിരുത്തലുകളും പ്രാത്ഥനയും ആണ്, അങ്ങനെ നോക്കിയാല്‍ വിജയിച്ച ഓരോരുത്തരും .. അതുപോലെ നമുടെ ഇടയില്‍ തന്നെ തിരുത്തലുകള്‍ കൊടുക്കാത്തതിന്റെ കണ്ണുനീരുകളും കുറവല്ല.
Tuesday, 2 November 2010
വിവാഹം എന്തിന്...?
വിവാഹം എന്തിന്...? എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരം കൊടുക്കാന്‍ കാലാകാലമായി ശ്രെമിക്കുന്നു, എന്നാല്‍ ഓരോ ദിവസവും അതിന്റെ ഉത്തരം മാറ്റി മറിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നു. പണ്ട് അഥവാ നേരത്തെ മക്കളെ നോക്കുക എന്ന " അമ്മയുടെ" ചിന്ത മക്കള്‍ ഏങ്ങനെ എങ്കിലും വളരും എനിക്ക്, പകലും ഇല്ല രാത്രിയും ഇല്ല ജോലി കാരി എന്ന നാമം വേണം .. കിട്ടുന്നതും തുച്ച ശബളം ആന്നെങ്കിലും ജോലികാരി എന്ന പേരും പെരുംമയും വേണം. എന്നാല്‍ സ്വൊന്തം കുഞ്ഞും ഭര്‍ത്താവും മാനസികമായും ശരിരികമായും വളരുന്നുണ്ടോ... എന്‍റെ ആവശം വീട്ടില്‍ ഉണ്ടോ എന്ന ചിന്ത അന്ന്യം നിന്നു പോക്കുന്നു .... ജോലി ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? അതിനുത്തരം നല്‍കേണ്ടത് വീട്ടിലെ ജോലികള്‍ ആര് നടത്തും, പകരക്കാര്‍ മതിയോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചു ഇരിക്കും... ബൈബിളില്‍ പറയുന്നു നീ ലോകം മുഴുവന്‍ നേടിയാലും. നിന്‍റെ ആത്മാവിനെ നഷ്ട്ടം ആയാല്‍ എന്ത് പ്രേയോചനം എന്ന്... നമ്മുക്ക് അല്‍പ്പം തിരുത്താം ലോകം മുഴുവന്‍ നേടാന്‍ പണം ഉണ്ടായാല്‍ .. സ്വൊന്തം കുടുംബം പോയാല്‍ എന്ത് പ്രേയോചനം എന്ന്... ? ജീവിക്കാന്‍ മാര്‍ഗ്ഗം വേണം, ഉള്ളത് കൊണ്ട് സന്തോഷമായി ജീവിക്കണം പണത്തിനായി ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യം ഇല്ല.. അപ്പോള്‍ പണം പകരം ആള്‍ക്കാരെ തന്നെ നേടാനായി പോകേണ്ടി വരും... ശാരിരിക വികാര ശമനത്തിനായി ഭര്‍ത്താവു... വേശ്യയെ പ്പോലെ ഉള്ളവരുടെ അടുക്കല്‍ പണവും ശരിരവുമായി പോകും.. മക്കള്‍ സ്നേഹത്തിനായി അന്ന്യ മതസ്ഥരുടെ അടുക്കല്‍ പോകും.. ഭാര്യാ ശാരിക- സാമ്പത്തിക മുന്നേറ്റത്തിനായി നടക്കും ... ആര് പിഴച്ചു...? നാം ഓരോരുത്തരും ... ജീവിതം വെറും നാടകം .. ഈ ചിന്ത മുന്നേറ്റത്തില്‍ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ് ... വിവാഹം ഒരികലും പേരിനോ? പെരുമയ്ക്കോ ആകരുത്.. കുടുംബ ജീവിതത്തിനും, നല്ല ബന്ധത്തിനും ആകണം .... വിവാഹം കഴിച്ചു പണത്തിനും- ശാരിരിക സുകതിനുമായി വേശ്യയായി .. പരസ്ത്രി ബന്ധത്തില്‍ ജീവിക്കുനതിനെക്കാള്‍ നല്ലത് .... വിവാഹം ഇല്ലാതെ .. കെട്ട് പാടുകള്‍ ഇല്ലാതെ ആകുന്നത്‌ ആണ്.. വിവാഹം കുറവുകളെ നികത്തുന്നതും, സഹിക്കുന്നതും ആണ്.. സഹനം എന്നത്... ആഹ്രഹം ഉണ്ടങ്കിലും എനിക്ക് വേണ്ടാ .. അത് പാടില്ല... മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും പാടില്ല എന്ന ശാട്യം തന്നെയാണ്... ആരുടെയും മുമ്പില്‍ ആരും ആകേണ്ട അവരവര്‍ ..ജീവിക്കേണ്ടുന്ന വഴിയില്‍ ജീവിച്ചാല്‍ മതി- എന്തിന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം പാഴാക്കുന്നു... വിവാഹ ശേഷം ജീവിക്കേണ്ടതും... ഭാവി മേനയെണ്ടതും ഭാര്യാ- ഭര്‍ത്താവാണ്... അപ്പനോ.. അമ്മയോ .. നാട്ടു കരോ വീട്ടുകാരോ അല്ല... മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും... കുടുബ ജീവിതത്തിനായി വിവാഹ ജീവിതം മാറ്റി വെയ്ക്കാം ....
Saturday, 25 September 2010
യുവത്വം മനസുകളില്‍
ആസ്പത്രി കസേരയില്‍ കുത്തിയിരിക്കുംബോഴാ അമ്മാവന്റെ വരവ്.. ഇരിപ്പ് കസേരയെക്കാള്‍ പ്രായം കാണും അമ്മാവന്... അഞ്ചാറു പ്രാവശം ഈ കുതിര്യിരുപ്പു കസേര പാച്ചു വര്‍ക്ക് ചെയ്തതുപ്പോലെ അമ്മാവനും മാസത്തില്‍ ഒരു പാച്ചു വര്‍ക്ക് മാറാതെ ഉണ്ടാകും... കമ്പോണ്ടര്‍ പുറത്തേക്കു ചീട്ടു നീട്ടി വായിക്കാന്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും അമ്മാവന് ചാടി എഴുനേല്‍ക്കും... കസേരയുടെ കിരുകിരാ ശബ്ദം കടത്തി വെട്ടി അമ്മാവന്റെ അസ്ഥികള്‍ പൊട്ടുംപ്പോലെ കേള്‍ക്കാം .. ഒന്ന് സഹായിക്കാം എന്ന് കരുതി മുന്നോട്ടാഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മാവന്റെ അക്രോശിച്ച മറുപടി... "വേണ്ടാ... തന്നെക്കാള്‍ എന്നിക്ക് ആകും". നാണം തോന്നിപ്പോയി.. ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും .. കൈ വിടാത്ത യുവത്വം വല്ലാതെ ചിന്തിപ്പിച്ചു... ഒരു മന ധൈര്യം .. കാത്തു സുക്ഷിക്കെണ്ടാതാണ്. പുതു തലമുറക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത് ... ആത്മ ധൈര്യം ഇല്ലായ്മ.. പ്രായത്തെ കടത്തി വെട്ടുന്ന ധൈര്യം, മന കരുത്ത് ഇല്ലാതെ ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന കാലം.... തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത ആടി ഉലയുന്ന രീതികള്‍ , മറ്റുള്ളവര്‍ പറയുന്നവയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകള്‍ എന്ന തലത്തില്‍ ആയി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു പുതു തലമുറ.. മലപ്പോലെ തിന്ന് കൊഴുത്ത് ഇരിക്കുമെങ്കിലും വെറും ഭാരമായി തീരുന്ന അവസ്ഥ... അപ്പോള്‍ കരുത്താര്‍ന്ന ജീവിതം വേണമെങ്കില്‍ പ്രധാനമായും ഉണ്ടാകേണ്ടത് ദൈവവും ആയ ഒരു ബന്ധം, അഥവാ ദൈവം ഉണ്ടെങ്കില്‍ എല്ലാം നടക്കും എന്ന ആ വിശ്വാസം, ഓരോ ചുവടുകള്‍ക് താങ്ങ് ദൈവം ആന്നെന്ന ചിന്ത, മനുഷരില്‍ ആവശ്യത്തിനുള്ള വിശ്വാസം... മനുഷ്യന്‍ ദൈവം അല്ല, അവന്‍ തള്ളുന്നവനും തകര്‍ക്കുവാന്‍ കുതന്ത്രം മെനയുന്നവനും ആന്നെന്ന ബോധം പ്രവൃത്തികളില്‍ മനസിലാക്കി... അമ്മാവന്റെ ചിന്തയും അതില്‍ പെടുത്താം.. എന്നെ തങ്ങള്‍ താങ്ങാനുള്ള ഉള്ള കരുത്ത് അവനില്ല, എങ്കില്‍ അവനെയും കൊണ്ട് നിലം പറ്റിയാല്‍ വീണ്ടും കുഴപ്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാം... വീഴ്ചയില്‍ ഒടിവോ ചതവോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത്ര പ്പെട്ടന്ന് മാറില്ല, അതിനാല്‍ ഉള്ള ബാലന്‍സില്‍ പോയാല്‍ ... വിചാരിച്ചവണ്ണം നീങ്ങാം ... മറ്റുള്ളവരില്‍ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാല്‍ തകര്‍ച്ച എളുപ്പം ഉണ്ടാകും എന്ന ബോധം, പുതു തലമുറയില്‍ സ്വൊയം കഴിവില്‍ വിശ്വാസം ഇല്ല , എന്നാല്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ കൊടുകെണ്ടാതില്‍ കൂടുതല്‍ വിശ്വാസവും ... സ്വൊന്തം തല മറ്റുള്ളവരുടെ കാലിന്റെ ഇടയില്‍ കൊടുത്തവര്‍ എന്ന സാരം... തല ഉയര്‍ത്താന്‍ ആക്കാതെ ഒരു തരത്തില്‍ ബദ്ധ പ്പെടുന്നവര്‍ ... ആരും ആര്‍ക്കും മുതലാളിയോ അടിമയോ അല്ല.. മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്ന നന്മ കണ്ട് നമ്മുക്ക് ചിന്തിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കാം എന്നാല്‍ ഒരികലും വെറും പരിക്ഷയില്‍ കണ്ടെഴുന്നപ്പോലെ വെറും കോപ്പിയടി ആര്‍കും പ്രേയോചനം ഉണ്ടാകില്ല ... വെറും അനുകരണം എപ്പോഴും വെക്തിത്വം ഇല്ലാതാക്കും ... എന്നാല്‍ ചിന്തകള്‍ .. മനസുകളില്‍ യുവത്വവും , ശരിരത്തില്‍ ബലവും, വെക്തികളില്‍ വികസനവും നല്‍കും...
Wednesday, 22 September 2010
കുടുംബം ഒരു ദേവാലയം
ഒരു പള്ളിലച്ചന്റെ പ്രസംഗം അവസാനിപ്പിച്ചത് കുടുംബം ഒരു ദേവാലയം എന്ന ചിന്തയോടെയായിരുന്നു.. ഏങ്ങനെ ഒരു കുടുംബത്തെ ദേവാലയം ആക്കാം എന്ന ചിന്ത ഒരുപാട് ചിന്തിപ്പിച്ചു, തിരിച്ചും മറിച്ചും കുടഞ്ഞും, അടുക്കിയും, തൂക്കിയും അളന്നും നോക്കി, എന്നാല്‍ പറയുന്നപ്പോലെയും, ചിന്തിക്കുന്ന തരവും അല്ല ജീവിതവും കുടുംബവും. അതിന്റെ മുന്നിലെ മനോഹരമായ ദേവാലയ സങ്കല്‍പ്പവും... ഒരു ദേവാലയം എന്നാല്‍ പ്രത്യേകം മാറ്റിവച്ചിരിക്കുന്ന വിശുദ്ധ സ്ഥലം ആണ്, അവിടെ പരിശുദ്ധിയും, ദൈവങ്ങളും ഉള്ള സ്ഥലം ആണ്.. ഭവനങ്ങള്‍ ആ രീതിയില്‍ ആക്കുക്ക അത്ര എളുപ്പം അല്ല, എങ്കിലും അതിനായി ശ്രെമിക്കുക നല്ലതാണ് വീട്ടിലുള്ളവരെ ദൈവ തുല്ല്യരായി കാണാനും, അവിടെയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കുഞ്ഞു മാലാഖമാരും ആയി മാറുകയാണ്.. കൊടുക്കേണ്ട ആദരവും ബഹുമാനവും കൊടുത്തു, ഭവനത്തെ കള്ളുഷാപ്പും, വേശ്യാലയം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് ഉപരി, ഒരു ദൈവികത ഉണ്ടാകുക്ക നന്മയുടെ മുന്നോടിയും, വിശുദ്ധിയില്‍ ഉള്ള വളര്‍ച്ചയും ആണ്, വിശുദ്ധിയെ കളയുന്ന ടെലിഫോണ്‍ സംസാരങ്ങള്‍ ... കാമ വികാര ചിന്ത നല്‍കുന്ന ചിത്രം കാണല്‍ ..പത്ര- മാസിക വായനകള്‍ .. ടെലിവിഷന്‍ പരിപാടികള്‍ .. സംശയം നല്‍കുന്ന കുടുബ സീരിയലുകള്‍ ഉപേഷിച്ച് സന്മാര്‍ഗ ചിന്തോപാധികള്‍ കാണുക വായിക്കുക, ആവശ്യം ഇല്ലാത്ത കൂട്ടുകാര്‍ .. ബന്ധങ്ങള്‍ കളയുക പകരം നന്മ വളര്‍ത്തുന്ന പ്രവൃത്തികളില്‍ ഇടപ്പെടുക.. ഇതൊക്കെ കുടുംബത്തെ ദേവാലയം ആക്കും. അതുപോലെ ദേവാലയങ്ങളില്‍ നാം കാണുന്ന പ്രാത്ഥന മഞ്ചരികള്‍ .. കുടുംബത്തിലും ത്രി സന്ധ്യകളില്‍ ഉയരണം.. തിരിതെളിച്ചു ഭാവനങ്ങള്‍ക്ക് പ്രകാശം ഉണ്ടാകണം... വൃത്തിയും, വേടിപ്പും ഉള്ള വീടായിരിക്കാന്‍ അടിച്ചു വാരി സുഗന്ധം പകരുന്ന തിരികള്‍ കത്തികണം... ഇതെല്ലം വെറും പ്രേവൃതില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിയാല്‍ പോരാ .. അതിനപ്പുറം ഓരോരുത്തരുടെയും ഹൃദയം ഒരു ദേവാലയം ആകണം... ചിന്തകള്‍ ദൈവികം ആകണം, ആദരവും സ്നേഹവും ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും ഉണരണം.. കുറ്റവും കുറവും കണ്ട് പിടിക്കല്‍ അല്ല, പകരം കുറ്റവും കുറവും നികത്തല്‍ ആണ് വളര്‍ത്തേണ്ടത് ... വീട്ടിലേക്കു വരുന്നവരും, പോകുന്നവരും വിശുദ്ധിയില്‍ വളരണം, ഇശ്വര ചിന്തയില്‍ ഉയരണം, ഉയര്‍ത്തണം...
Tuesday, 21 September 2010
ഉറപ്പുള്ള തത്വ ശാസ്ത്രം
തിന്നുക കുടിക്കുക ആനന്ദിക്കുക എന്ന് നാം കേട്ടിടുണ്ട്, അതിന്റെ സാധാരണ പൊരുള്‍ കിട്ടുന്നതൊക്കെ കഴിക്കുക, കിട്ടുന്നതൊക്കെ കുടിക്കുക, കാണാതെ കിട്ടുന്ന സുഖത്തില്‍ ആനന്ദിക്കുക, അതില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷത്തില്‍ കിടന്നുറങ്ങി ജീവിതം തീര്‍ക്കുക.. ഒരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ ജീവിതവും ഒരു എപ്പികുര്യന്‍ ചിന്ത തന്നെയല്ലേ എന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നു. ഒരു അടിസ്ഥാനമോ, ഉറപ്പോ ഇല്ലാത്ത ജീവിത രീതിയല്ലേ നമ്മള്‍ വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നത്.. ആളുകളുടെ കയ്യടിയും, പുകഴ്ത്തലും മാത്രം അല്ലെ നമ്മുടെ രീതികള്‍ .-- വെറുതെ അവര്‍ പറയുന്നതും, ചെയ്യുന്നതും മാത്രം ചെയ്യുന്ന വെറും ജീവികള്‍ .. അല്ലാതെ മറ്റൊരു വാക്കില്ല. അല്ലാതെ മെച്ചമായ ആശയമോ, സ്വൊന്തം കാലില്‍ നില്ക്കാന്‍ ഉള്ള ചിന്തയോ ഇല്ല, പകരം വഴിയെ പോയവരെ കൂടെ പിടിചിരുത്തുകയും, അപ്പനമ്മ- സ്ഥാനം ഉള്ളവരെ പെരുവഴിയില്‍ ആക്കുന്ന കാലം.. എവിടെയോ കേട്ടിടുണ്ട് "പണക്കാരന്റെ വേഭിചാരവും പാവപ്പെട്ടവന്റെ മരണവും ആരും അറിയില്ല".. ഇതും ഒരു അടിത്തറയില്ലാത്ത, മുല്യം ഇല്ലാത്ത തത്വ ശാസ്ത്രം ആണ്. പണകാരന് എന്തും ആകാം, കുറേപ്പേര്‍ പണക്കാരായി ജീവിക്കാന്‍ ശ്രെമിച്ചു, കടവും, ദാരിദ്രവും വലിച്ച് കൂട്ടി കിടകാടം കൂടി ഇല്ലാതാക്കുന്നു.. ഒന്നിനോടൊപ്പം ഒന്നുക്കൂടി സുക്ഷിച്ച് മുന്‍ നിരയില്‍ വരാന്‍ ഉള്ള ചങ്കൂറ്റം ഉണ്ടാകണം.. ആരുടെയെങ്കിലും വാങ്ങി മുക്ക് മുട്ടെ തിന്ന് ഏമ്പക്കം വിട്ട് ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം നിര്‍ത്തുക.. എല്ലുമുറിയെ പണിതു പല്ല് മുറിയെ തിന്നാം.. അവിടെ വലിയ ചിന്തയും നന്മയും ഉണ്ടാകും.. മുണ്ടു മുറുകെ ഉടുത്തു വിശപ്പ്‌ മറച്ചു നാളയെ സ്വോപ്നം കാണുന്നവര്‍ ഉണ്ടാകണം.. തിന്മയെ പൊതിഞ്ഞു വയ്കാതെ പുറത്തെടുത്തു വലിച്ചെറിയാനും കഴിയണം.. അവിടെയാണ് അപ്പന്റെയും, അമ്മയുടെയും, സഹോദരന്റെയും, സഹോദരിയുടെയും സ്ഥാനം അല്ലാതെ തിന്മ കണ്ടിട്ട് മറച്ചുവച്ച് പ്രോത്സാഹനം നല്‍കല്‍ അല്ല വേണ്ടത് .. ചെവിക്കൊള്ളാന്‍ വയ്യാത്തവരെ ആട്ടിയിറക്കി പിണ്ഡം വയ്ക്കണം.. ഒരികലും ഇത് പല്ലിനു പകരം പല്ലും, കണ്ണിനു പകരം പല്ലും എന്ന കിരാത നിയമം അല്ല. പകരം നന്മയുടെ സമുഹത്തിനും, കുടുംബ ഭദ്രതയ്ക്കും വേണ്ടി ചാട്ടവാര്‍ എടുകണം, ഏങ്ങനെ യെങ്കിലും ആകട്ടെ എന്ന ഒഴുക്കന്‍ രീതികള്‍ മാറണം. നന്നായി നീതി ബോധത്തോടെ അധ്വാനികണം .. അത് കണ്ട് പുതു തലമുറ വളരണം.. കണ്ടിടം കയറി വെറുതെ പരദൂഷണവും പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന നശിച്ച ലോകം അകറ്റി നിര്‍ത്തണം, കാതലും കഴമ്പും ഉള്ള വെക്തികള്‍ ഉണ്ടാകണം.. ഉറപ്പുള്ള തത്വ ശാസ്ത്രം ഉണ്ടാകണം, പഠിപ്പികണം, മദ്യവും, മയക്കു മരുന്നും തരുന്ന കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ , സുഖം തരുന്ന വേദനയില്ലാത്ത ജീവിതം ഉപെഷികണം, വെറുതെ ഒളിച്ചു കിട്ടുന്ന സുഖവും, വിജയവും അല്ല ജീവിതം, വേദനയില്‍ നുണയുന്ന രെസം ആണ് സുഖം.. അധ്വാനത്തിന്റെ വിയപ്പില്‍ ഉയരുന്ന ഉപ്പുള്ള പുളി രെസം ആണ് ജീവിത സുഖം.. കാമ കേളിയില്‍ ആടി തിമിര്‍ത്ത വിയര്‍പ്പിന്റെ നാറ്റം അല്ല ജീവിത സുഖം പകരം നാളേക്ക് വേണ്ടി ഇന്ന് കഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന നീതി പൂര്‍വമായ തൊഴിലിന്റെ വേദനയുടെ, വെള്ളമാകുന്ന ചുടു ചോരയുടെ മണം ആണ് ജീവിതവും, ജീവിത വിജയവും. ഈ തൊഴിലിന്റെ വിയര്‍പ്പിന്റെ മണം ആകണം നമ്മുടെ ഉറപ്പുള്ള തത്വ ശാസ്ത്രം. ചേതനയറ്റ ശരിരത്തില്‍ മണം ഉള്ള അത്തര്‍ പൂശാലോ, ആള്‍കാരെ കാണിക്കാനുള്ള വാവിട്ട് കരച്ചിലോ ആകരുത് നമ്മുടെ ദുഖം, പകരം ഉള്ളില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകേണ്ട വിതുമ്പല്‍ ആകണം സ്നേഹത്തിന്‍റെ വേദന.. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ നന്നായി ജീവിച്ചതിന്റെ, ഓരോരുത്തരെയും വേദനയോടെ വളര്‍ത്തിയ, വലുതാക്കാനായി ഒഴുക്കിയ വിയര്‍പ്പിന്റെ നന്ദി ആകണം നമ്മുടെ വിതുമ്പല്‍ .. കടുത്ത ദൈവ വിശ്വാസിയും കാമ ദേവനുമായി നമ്മുക്ക് മാറാന്‍ ആകില്ല, ശരിര സംബെന്ധിയാകാത്ത എല്ലാത്തിനോടും ഉള്ള പ്രണയം നാം കാക്കണം.. അമ്മയെയും, പെങ്ങന്മാരേയും പോലെ മറ്റുള്ളവരെയും കാണാനും, കരുതാനും മാത്രം അല്ല, അതായി തീരാനും കഴിയണം. അപ്പനമ്മമാരുടെ വിവാഹേതര ബന്ധങ്ങള്‍, സഹോദരങ്ങളുടെ വഴിവിട്ട ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് ഒത്താശ ചെയുകയല്ല, പകരം അവയെ തിരുത്തണം, വിമര്ഷികണം സ്നേഹത്തോടെ.. കണടച്ചു ഇരുട്ടാകുകയല്ല പകരം .. ഇരുട്ടിനെ വെളിച്ചം പരത്തി പ്രകാശം ആക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. പലരും വേണ്ടത് തക്കവണ്ണം വേണ്ടവര്‍ക്ക് ആവോളം കൊടുകാതതിനാല്‍ ആണ് അവ തേടി മറ്റുള്ളവയ്ക്കായി പരകം പായുന്നത്.. കട്ട് തിന്നതിന്റെ ഓര്‍മ്മ വീണ്ടും ഉണര്‍ത്താതെ, അതിന്റെ രുചി വീണ്ടും പറ്റാനായി പോകരുത്, പോകാന്‍ ഇടയാക്കരുത്.. കൊടുക്കുക .. കൊടുക്കെണ്ടവര്‍ക്ക് മതിയാവോളം കൊടുക്കുക.. മടിപ്പില്ലാതെ കൊടുക്കുക.. അതിലുടെ ഉണ്ടാകുന്നത് ഉയര്‍ന്ന ചിന്തയും, നല്ല സമൂഹവും ആണ്. വെറുതെ രുചികാന്‍ വരുന്നവരെ ആട്ടി പുറത്താക്കുക... നല്ല തലയെടുപ്പുള്ള ജീവിത ശാസ്ത്രം ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടാകുക.. വല്ലവരുടെയും ചിന്തകളില്‍ നയിമിഷിക, തരം താണ ജീവിതം ഏറ്റെടുകാതിരിക്കുക .. നേഴ്സറി കുട്ടിയുടെ ചിട്ടയായി എഴുതിയ അക്ഷര കൂട്ടങ്ങള്‍ പ്പോലെ ആയിരികട്ടെ ജീവിതം.
Tuesday, 14 September 2010
കിടക്കാന്‍ ഒരിടം
ഉണ്ണിയേശുവിനെ പിറക്കാന്‍ നേരം അമ്മയായ മറിയവും അച്ഛനായ ജോസെഫും ഒരു ഇടം തേടി അലയുകയും, ഒടിവില്‍ കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഇടയില്‍ കാലിത്തൊഴുത്തില്‍ ലോക രക്ഷകന്‍ പിറന്നു... നമ്മുടെയിടയില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ കൊട്ടിയടക്കപ്പെടല്‍ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ ആണ്. മക്കളെ വെയിലും മഴയും കൊള്ളാതെ കാത്തും വളര്‍ത്തിയ കാലവും, കര്‍മ്മവും മറന്ന് അപ്പനമ്മമാരെ തൊഴുത്തില്‍ പ്പോലും കിടക്കാന്‍ അനുവദികാതെ തെരുവില്‍ ഇറക്കുന്ന അവസ്ഥ.. അല്ലെങ്കില്‍ ചവിട്ടി കൊള്ളുന്ന അവസ്ഥ, നാളെ നോക്കും എന്ന ധാരണയില്‍ അഭയം തേടി വന്നെത്തിയ സഹോദരങ്ങള്‍ ... ബെന്ധുകള്‍ .. ഇപ്പോള്‍ കുപ്പ തൊട്ടിയില്‍ .. ജോലി തേടി അടുത്ത കുട്ടുകാരോടും, ബെന്ധുകളോടും ഒപ്പം എത്തിയവര്‍ .. വീടും കൂടും ഇല്ലാതെ തെരുവില്‍ പട്ടികളെപ്പോലെ നടക്കുന്നു.. ഇതൊന്നും കാണാ കാഴ്ചകള്‍ അല്ല.. നമ്മുടെ മുമ്പിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചകള്‍ .. വീടിനും ബെന്ധുകള്‍ക്കും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും തല വിധി, അല്ലെങ്കില്‍ ചില ജീവിത അവസ്ഥ.. ഇന്നലെ കയറിവന്ന, അടുത്ത് കൂടിയവര്‍ ഇന്ന് വീടിനു അധിപര്‍ ....? സ്വൊന്തം കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ -- ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം മറ്റുള്ളവരെ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ ... വീട് വിട്ട് കഷ്ട പ്പെടുന്ന, ഉടുതുണി പ്പോലും വാങ്ങാതെ നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഭാര്യക്കും, മക്കള്‍ക്കും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് നാം നല്‍കുന്ന അവാര്‍ഡ്‌ ആണ് വിടോഴിക്കലും ഇറക്കി വിടലും , തെരുവില്‍ അയക്കലും. അതിന് മറ്റൊരു പ്പേരും കൂടി വേണ്ടി മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയില്‍ വന്നാല്‍ പറയാം അനാഥ മന്ദിരങ്ങള്‍ .. വിദേശിക ചിന്തകള്‍ ആവാഹിച്ചു നല്‍കിയ ഓമന പേരും അതിലെ നിറി പുകയുന്ന ജീവിതവും ... കുഞ്ഞു മക്കളെ കൊത്തി തീരെ കാണാനോ? ഒന്ന് താലോലിച്ചു മനസ് നിറയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ വേറിട്ട്‌ പുകയുന്ന ജീവിത അനാവസ്ഥ .. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ഉറക്കം ഇല്ലാതെ ഇരുന്ന കാലങ്ങള്‍ .. വലിയവരായി കാണണം എന്ന് കൊതിച്ച മോഹങ്ങള്‍ .. വെറും ചിന്തകളും , പാഴായ ചിന്തകളയും വീടും വേദനിപ്പിക്കുന്നു .. ശപ്പികാന്‍ കഴിയാതെ .. നീറുകയാണ് .. കിടക്കാന്‍ ഇടമില്ലാതെ .. കിടക്കാടം തേടി അലയുകയാണ് ... നാളെയും നമ്മുടെയും അവസ്ഥ മറ്റൊന്നല്ല എന്ന് കൂടി ഓര്‍ക്കാം ...
Saturday, 11 September 2010
ഭാര്യ- മക്കളുടെ അമ്മ എന്ന ആദരവ്..
പല കുടുംബ ജീവിതസ്തരായ ഭര്‍ത്താകന്മാരുടെ തുറന്ന ചിന്ത, അനുഭവം, ഭാര്യ- മക്കളുടെ അമ്മ എന്ന ആദരവ്.. ആണ്. അത് മാത്രം ആണോ? എന്നാല്‍ മറുപുറ ചിന്തയായ ശാരിരിക അഭിലാഷ കഥാ പാത്രമായി മാത്രവും കാണാന്‍ കഴിയില്ല, എങ്കില്‍ പിന്നെ എന്താണ് ഈ ഭാര്യാ- ഭര്‍ത്ത ജീവിത രീതികള്‍ ....? ഏതോ പാട്ടില്‍ പാടുന്നപോലെ "പൂമുഖ വാതുകല്‍ സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന പൂതിങ്കള്‍ ആണെന്‍ ഭാര്യാ.... ദുഖത്തിന്‍ മുള്ളുകള്‍ പുഷ്പങ്ങള്‍ ആകുന്നു ഭാര്യാ... എണ്ണ വറ്റാത്ത ചിത്ര വിളക്കാണ് ഭാര്യാ.. കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളിയില്‍ മഴവില്‍ വര്‍ണ്ണം വിരിയിക്കുന്ന, കാര്യത്തില്‍ മന്ത്രിയും കര്‍മത്തില്‍ ദാസിയും, രൂപത്തില്‍ ലക്ഷ്മിയും...ആണ് ഭാര്യാ".. കവിഭാവനയില്‍ ഭാര്യാ സങ്കല്പം ഇതിലും വലുതാണെങ്കിലും, ജീവിതത്തില്‍ താളം തുള്ളലും, തകര്‍ച്ചകളും ആയി മാറുന്നു.. ഭാര്യാ അല്ലെങ്കില്‍ വിവാഹത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നവര്‍ ആരും തന്നെ ഈ സങ്കല്പം ചിന്തകുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം, എങ്ങനെയോ ആയ കല്യാണം.. ഒരു മന്ത്രിയായി ഒത്തൊരുമയോടെ ഭര്‍ത്താവിനെയും, മക്കളെയും, അമ്മായി അമ്മയെയും, സഹോദരങ്ങളെയും ഒരുപ്പോലെ കൊണ്ടുപ്പോകുക വലിയ കാര്യം ആണ്.. ഒരു ദാസി എന്ന ചിന്ത ഉണ്ടാകല്‍ ചുരുക്കമേ ഉള്ളു. വീട്ടില്‍ ഒരു ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ആയിരിക്കാന്‍ നോക്കാറുണ്ടോ അതോ യെക്ഷിയും, താടകയും ആണോ? കാവി വര്‍ണ്ണനകള്‍ നാം പാടിയാല്‍ മാത്രം പോരാ പകരം അതില്‍ ആയി തീരാനും മക്കളെ, ഭാര്യയെ, മരുമക്കളെ അതിലേക്കു നയികാനും നോക്കണം.. കാരണം മക്കള്‍ മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്കു ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവര്‍ വെള്ളി കരണ്ടി മാത്രം കണ്ടവരായി മാറരുത്.. ഒരു മന്ത്രിയെപ്പോലെ സത്യത്തിനും ധര്‍മ്മ ചിന്തയില്‍ തന്ത്രി കൂടി ആയിരികണം, അല്ലാതെ ഭര്‍ത്താവിനെ കളിപ്പിക്കുന്ന തന്ത്രം മാത്രം ഉണ്ടായാല്‍ പോരാ.. ലക്ഷ്മി എന്ന പെരു മാത്രം ആയാല്‍ പോരാ വീട്ടിലെ എല്ലാ ഐശ്വോര്യങ്ങളും ഉണ്ടാക്കണം.. വീട്ടില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്കും, അതിലേക്കു വരുന്നവര്‍ക്കും ഉണ്ടാകണം.. ഇപ്പോള്‍ പലയിടത്തും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ലക്ഷ്മിയും എല്ലാം ആണ്, വീട്ടിലുള്ളവര്‍ക്ക് വിഷാദവും ആണ്. അതുപോലെ നാം കാണുന്നു കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളിയില്‍ മഴവില്ല് വര്‍ണ്ണം ചാലിക്കുന്നവരും ആകണം... എളുപ്പമായ കാര്യം അല്ല.. ചെറിയ കുറവുണ്ടായാല്‍ പഞ്ചായത്തും, മധ്യസ്ഥാതയും ഉള്ളപ്പോള്‍ ദുഃഖം, വേദന, ചില പോരായ്മകള്‍ വര്‍ണ്ണമായി മാറ്റാന്‍ കഴിയുക... മഴ ഭുമിയെ പുല്‍കി വിളയികുന്നപോലെ വേദനകള്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങളായി മാറ്റുക. ഒരു ചിന്തകൂടി ആകട്ടെ . ഭാര്യാ വെറും ഭാര്യാ മാത്രം ആകാതെ അറിയുന്ന.. ആകുന്ന ഭാര്യാ, അമ്മ, ആയി തീരട്ടെ... നമ്മുടെ ഇടയില്‍ കുറവല്ല.. അങ്ങനെ ആയി തീരണം... അവര്‍ക്കുവേണ്ടി ജീവികുനവരായി നാം മാറുമ്പോള്‍ അവരും നമ്മുക്കായി ജീവിതം ഉരിഞ്ഞു വയ്കും... ജീവിതം സന്തോഷം ആകും.
പുഴപ്പോലുള്ള സംഗീതം
തൂലികയില്‍ നിന്നും കിനിഞ്ഞിരങ്ങല്‍ ആണ് സംഗീതം, അത് പുഴപ്പോലെ ആകണം.... ഒഴുകല്‍ ആണ് സംഗീതം... ആശ്വാസം പകരുന്ന സോപാനം ആണ് സംഗീതം.. ദേവഗണത്തില്‍ സ്തുതിയും.. കീര്‍ത്തനം ആയും അവ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. സംഗീതം രോഗശമനവും,മഴപെയ്യികലും ആയി മാറുന്നു. ആത്മാവില്‍ ഒരു മഴയായി സംഗീതം ഉണരണം.. താളവും ശ്രുതിയും അതിന്റെ മുതല്‍ കൂട്ടുകളും.. ഭക്തരുടെ അടിയറ വയ്കളാണ് ആത്മിക ഗീതങ്ങള്‍ ... മാലാഖ ഗണതോടൊപ്പം മാലോകരും ഈണം പകരുന്ന ഈരടികളായ് മാറട്ടെ ഈ ദേവസംഗീതം...
Tuesday, 7 September 2010
യാത്രക്ക് ഇടയിലെ വഴിയമ്പലങ്ങള്‍
ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണ്‌, തീര്‍ഥാടനം ആണ്, ജീവിതം അരുവിയാണ് എന്നൊക്കെ നാം കേട്ടിടുണ്ട്, അതിലെ യാത്രികര്‍, തീര്‍ഥാടകര്‍, ജലം എന്നൊകെ മനുഷ ജീവിതത്തെ കാണാറുണ്ട്. ജീവിതം നാടകം, നാം നടി നടന്മാരായും കല്പനികള്‍ കുറവല്ല. എങ്കിലും ജീവിതാവസ്ഥയിലെ വഴിയമ്പലങ്ങളും നമ്മുടെ ചിന്തയില്‍ കുറവല്ല. ഭാരതീയ ചിന്തയില്‍ അവ ജീവിതാശ്രമങ്ങള്‍ ആയി കാണുന്നു. വഴിയമ്പലങ്ങള്‍ ഒരികലും വന്ന് ചേരുന്നവരുടെ സ്വൊന്തം അല്ല, പകരം ഒന്ന് തലചായികാനും, മറു മുണ്ടു മാറി ഉടുകാനും, മറ്റൊരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ജീവിത ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്ക് മാറ്റം വരുത്താന്‍ കിട്ടുന്ന സമയം.. ജീവിതം തുരുതായി മാറാതിരിക്കാന്‍, ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട തത്വ ശാസ്ത്രത്തെ പുല്‍കുവാനുള്ള ഇടം. മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മുക്ക് നല്‍കുന്ന ചില വഴിയമ്പലങ്ങള്‍... അത്ര തന്നെ. ജീവിതം ഒരുപ്പാട്‌ സ്വോപ്നങ്ങള്‍ നല്‍കുമ്പോള്‍ വേറിട്ട്‌ നില്‍കുന്ന യാഥാര്‍ദ്യതകള്‍.. വഴിയമ്പല ചിന്തയില്‍ ഒരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇഷ്ട്ടങ്ങള്‍, സുഖങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത നിര്‍ഗുണ ജീവിത ചര്യയായി തോന്നാം.. മാറി മാറി വരുന്നതും, ആക്കിയെടുക്കുന്നതും, തലയില്‍ വച്ച് തരുന്നതുമായ ഒരു ഇടം അഥവാ ഭ്രമരം എന്നും വിളികാം... ഈ വഴിയമ്പല തണലില്‍ ഓര്‍ക്കാനും, അയവിറക്കാന്‍ ഒരുപ്പാട്‌ കാര്യങ്ങള്‍, നഷ്ട്ട- ലാഭ കണക്കുകള്‍ ഒരു നൊമ്പരമാകാന്‍.. വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഭാണ്ഡങ്ങള്‍ തുറകാനും.. അടയ്ക്കാനും ഉള്ള ഇടം.. സ്വോപ്നങ്ങള്‍ക്ക് നിറങ്ങള്‍ മങ്ങി പോയ ചിന്തകള്‍.. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചു ജീവിതം നല്‍കിയവര്‍ പെരുവഴിയില്‍ ആയതും, ആക്കിയതും.. എല്ലാം വഴിയമ്പല പ്രേതിഷ്ടകള്‍. മരണത്തിനു മുമ്പില്‍ കാലം വിധി പറയാന്‍ കൊതിക്കുന്ന യാത്രികര്‍.. വന്ന് പോയ തെറ്റുകള്‍ക്ക് മാപ്പായും, പരിഹാരമായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന വഴികള്‍.. കുറ്റബോധത്തില്‍ ജീവിതം എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നവര്‍ ഈ വഴിയമ്പല കാഴ്ചകള്‍.. പകല്‍ നക്ഷത്രങ്ങളായി അവര്‍ മണമില്ലാത്ത, രുചിയില്ലാത്ത, വര്‍ണ്ണം ഇല്ലാത്ത വെളിച്ചമായി മാറുന്നു.. നമ്മുടെ വഴിയമ്പലങ്ങള്‍ നമ്മുക്ക് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടവയോ? അതോ മറ്റുള്ളവര്‍ അടിചെല്‍പ്പിക്കുന്നവയോ? നാം പേറുന്ന ഭാണ്ഡങ്ങള്‍ നാം വിശ്വസിക്കുന്ന, നമ്മെ കാക്കുന്ന തത്വ- ദൈവ ശാസത്രങ്ങലോ? അതോ നാം പേറേണ്ടി വരുന്ന മറ്റുള്ളവര്‍ തരുന്ന ചുമടോ?
Subscribe to:
Posts (Atom)